Vechten tegen ‘nep-emoties’: van een blogpost-idee tot een Engelstalige presentatie op CM 2025

Ik zie dat het alweer zes maanden geleden is sinds mijn laatste blogpost – en het had veel langer kunnen zijn, mocht ik niets geschreven hebben over het feit dat ik afstudeerde in het volwassenenonderwijs. Maanden vóór die blogpost over het afstuderen had ik het idee om iets neer te pennen over een onderwerp dat ik zelf niet eerder ter sprake had gebracht – zelfs niet in mijn boek. Ik wilde iets schrijven over het verschil dat ik bij mezelf zag tussen de emoties die ik uitte en de emoties die ik voelde. Maar nog voordat dit meer werd dan louter een vaag idee, vroeg Reinier (een lotgenoot die in Nederland woont) me op een dag uit het niets: “Ömer, lach jij wel eens op ongepaste momenten?”

Deze vraag leidde tot een boeiend, maar evenzeer verontwaardigend gesprek. Zijn verhaal kun je in mijn presentatie horen, maar in essentie vertelde hij dat iemand van de verpleging die hem verzorgde zijn lachen kwetsend vond na een klein ongelukje. Hierdoor moest Reinier zich gaan verantwoorden bij een leidinggevende. Uiteindelijk kon Reinier gelukkig uitklaren dat zijn lachen niet kwetsend bedoeld was. Maar om voldoende argumenten te hebben, ging hij op internet op zoek naar een reden waarom hij soms lachte om dingen die hij eigenlijk niet grappig vond. Hij kwam uit bij het pseudobulbair affect – wat dat is, kun je in mijn presentatie horen.

Na het horen van het verontwaardigende voorval dat Reinier had meegemaakt, wilde ik vaart zetten achter het bovengenoemde blogpost-idee, maar vanwege allerhande bezigheden kon ik maar niet de tijd vinden om te schrijven.

Na meerdere maanden kreeg ik een e-mail in mijn inbox: een verzoek van Communication Matters om voorstellen en artikelen in te dienen die eventueel gepresenteerd konden worden op hun OC-congres in Leeds, VK. Ik mocht de vorige editie van dat congres bijwonen, wat een fantastische ervaring was. Ik las dat het centrale thema van de aankomende editie ‘Identiteit’ zou zijn en legde in mijn hoofd al snel de link naar het onderwerp waarover ik een blogpost wilde schrijven. Daarin wilde ik onder andere aankaarten dat onbedoelde emotionele uitlatingen ervoor konden zorgen dat mensen een verdraaid beeld kregen van wie de persoon echt was. Ik besloot om dit als voorstel voor een presentatie in te dienen en binnen enkele maanden kreeg ik bericht dat ik dit onderwerp mocht komen presenteren in september 2025.

Het congres in Leeds was wederom fantastisch. We besloten opnieuw met de trein te reizen. Een vlucht was ook een optie, maar omdat een vlucht altijd risico’s met zich meebrengt voor mijn rolstoel, en omdat de treinreis qua comfort en reistijd eigenlijk redelijk goed was, kozen we voor de trein. Twee volledige dagen mocht ik boeiende lezingen volgen en nieuwe, warme mensen ontmoeten. Deze reis was mogelijk dankzij ISAAC-NF, die mijn eigen registratiekosten vergoedde, én Communication Matters zelf, die besloot om de registratiekosten van mijn vader te laten vervallen – waarvoor nogmaals mijn dank.

Mijn presentatie zelf verliep niet perfect, maar toch redelijk goed. In mijn presentatie had ik één video die ik moest tonen en daarom had ik mijn transcript in twee delen geplakt in TD Talk. Maar om redenen die voor mij nog steeds een mysterie zijn, wilde TD Talk het tweede deel niet uitspreken. Normaal gezien gebruik ik Communicator 5 voor presentaties, maar omdat TD Talk recent de TTS-stemmen van Microsoft kon gebruiken, en omdat ik de Engelse mannelijke stem van Microsoft iets duidelijker en aangenamer vond, besloot ik die stem in TD Talk te gebruiken. Maar plots stopte TD Talk dus met spreken. Gelukkig had ik voor de zekerheid mijn hele verhaal opgenomen als twee audiobestanden, waardoor ik – na een paar minuten ongemakkelijke stilte – die kon afspelen.

Uiteindelijk was mijn presentatie wel geslaagd, vond ik. Mijn doel was om dit onderbelichte onderwerp meer aandacht te geven. Niet alleen mocht ik hierover een presentatie geven, ik schreef ook een artikel hierover voor de CM Journal. Daarnaast ben ik recent gecontacteerd door de Australische AGOSCI (ook een tijdschrift over OC) met de vraag of zij het artikel eveneens mogen publiceren.

Heb je vragen of opmerkingen? Stel ze gerust in de reacties, stuur mij een privébericht, of mail naar omer.guney@telenet.be